3 minutes reading time (683 words)

Waarom onze obsessie voor ‘Happy Ending’ kan leiden tot slechte beslissingen.

19_20201207-090701_1

Het team speelt slecht maar scoort wel in de laatste minuten oftewel een Happy Ending. Echter er schuilt een groot gevaar in de deze ontlading.

Mensen hebben van nature een grote voorkeur voor een 'happing end', en dan heb ik het niet over de afloop na een massage ;). Ervaringen die goed eindigen, zijn over het algemeen niet persé goed en ervaringen die minder goed eindigen, zijn niet persé zo slecht. Neem bijvoorbeeld vijf rondes poker, je zult waarschijnlijk meer plezier beleven aan twee keer winnen in het midden dan één keer de laatste hand. Logische zal je denken? Klopt, maar dit realiseren we ons niet altijd. Het automatische brein (Systeem 1, Kahneman) kan ons er toe aanzetten om (Onbewust) beslissingen te nemen met voorkeur voor een 'happy end'. Deze verschijning is op brein niveau onderzocht door onderzoekers Martin D. Vestergaard en Wolfram Schultz: Retrospective Valuation of Experienced Outcome Encoded in Distinct Reward Representations in the Anterior Insula and Amygdala.

De onderzoekers onthulden dat twee verschillende delen van de hersenen worden geactiveerd en met elkaar 'concurreren' wanneer we beslissingen nemen op basis van ervaringen uit het verleden. Dit kan ertoe leiden dat we ervaringen die goed eindigen ondanks een slecht begin, te veel waarderen, en ervaringen die slecht eindigen ondanks een goede start te onderwaarderen - zelfs als beide over het algemeen even waardevol zijn. Daarnaast sluit deze theorie aan op 'The bankers Fallancy'. Dit is de obsessie dat het alsmaar beter wordt. Dus groei op korte termijn gaat ten koste van resultaten op lange termijn. Onderzoekers stellen dan ook dat het fixeren op een 'happy end' de uiteindelijke indruk wordt gemaximaliseerd en niet ons algehele genot. Misschien klinkt dit weer erg wetenschappelijk, daarom even een praktijkvoorbeeld van  jeugdtrainers. Het opleiden van jeugdspelers staat voorop en de wedstrijd winnen ishieraan ondergeschikt. Deze stelling zullen de meeste jeugdtrainers onderstrepen, maar gebeurt dit dan ook echt? Durven trainers bijvoorbeeld spelers evenveel te laten spelen? Of beïnvloedt het onbewuste brein toch om de goeie spelers langer en vaker te laten spelen om zo wedstrijden met een 'happy end' af te kunnen sluiten?

Om deze theorie verder op brein niveau te onderzoeken hebben Vestergaard en Wolfram 27 vrijwilligers uitgenodigd voor een virtueel gok experiment. Gedurende een fMRI scan keken de deelnemers naar potten met geld op een computerscherm. Gouden munten van verschillende grootte vielen een voor een in verschillende potten. Een happy end zou er een zijn waarbij grotere gouden munten aan het einde van de reeks vallen.

De onderzoekers concludeerden aan de hand van de resultaten dat de amygdala een belangrijk hersengebied is dat geactiveerd wordt gedurende het experiment. In de studie wordt dit ook wel het primitieve brein genoemd. In het gokexperiment kozen goede besluitvormers de potten met in totaal het meeste geld, ongeacht of ze aan het eind grotere gouden munten kregen. Ze vertoonden een sterke activering van de gehele amygdala, terwijl beslissers die kozen voor een 'Happy End' een sterkere activiteit hadden in de voorste insula. Dit gebied is betrokken bij emotie, emotioneel geheugen, motivatie en genot. Met andere woorden, goede besluitvormers moeten een onaangename indruk van een ervaring, zoals een ongelukkig einde, kunnen overrulen. Het kunnen overrulen of inhiberen van de beslissingen is een belangrijk onderdeel van ons executieve systeem, oftewel de prefrontale cortex.

"Sometimes it's worth taking the time to stop and think. Taking a more analytical approach to complement your intuitive judgement can help ensure you're making a rational decision." Aldus Martin Vestergaard. Dit is denk ik de perfecte tip die de lead-onderzoeker meegeeft. Soms even de tijd pakken om de situatie objectief te bekijken kan voorkomen dat je te snel een emotionele keuze maakt. Dus is het wel waard om een jeugdspeler maar 10 minuten te laten spelen? Als afsluiter wil ik even terug naar de introductietekst waar ik begon over het gevaar van een 'Happy End', maar ik moet ook eerlijk zeggen dat dit voetbal juist uniek maakt, kijk maar: 

Vestergaard & Schultz: 'Retrospective valuation of experienced outcome encoded in distinct reward representations in the anterior insula and amygdala.' Journal of Neuroscience, October 2020. DOI: 10.1523/JNEUROSCI.2130-19.2020.  

Één keer raken in Voetbal, het Brein en Wetenschap...
Crystallized (‘gekristalliseerde’) en Fluid (‘vloe...
 

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://sportbrein.com/